Een blogje aanverwant aan borstvoeding.
Borstvoeden is emotie, naast het nutritieve en geborgenheid is het vooral emotie.
Het stoppen van borstvoeding gaat gepaard met schuld gevoelens.
Ik spreek veel vrouwen die na het stoppen kampen met schuldgevoelens.
Zelfs ik die toch 50 maanden mocht borstvoeden kamp met deze gevoelens.
Ik denk dat het niet uitmaakt of je nou 1 dag borstvoeding gaf, of 2 mnd of 3 + jaren.
Elke vrouw / moeder heeft in meer of mindere mate last van schuld.
Wie praat je deze schuldgevoelens aan ? de “borstvoedingsmaffia ” ? *had je maar door moeten zetten blablabla* ?
Waarom heb ik dat gevoel ? , wie praat je dit daadwerkelijk aan ? niemand anders dan jezelf.
Een moeder die het na week met waardeloze borstvoedingsbegeleiding het niet meer ziet zitten en geen heil in ziet om door te gaan.
Een moeder die na X aantal maanden weer gaat werken en niet wil kolven.
Een moeder die er nooit aan begonnen is die zich afvraagt , had ik dan toch ?
Een moeder die graag nog een 2e kindje wil dus ook liever stopt.
En toch pusht iedereen je tot stoppen na 6 mnd want dan is het niet meer normaal -schijnbaar- en als die vrouwen stoppen, kampen ze met schuld.
Hoe dan ook , wat de reden ook is , en hoelang je ook voedde schuld zul je blijven houden.
En weet je ik denk dat dit je een goede moeder maakt ! Want immers zonder gevoel, emotie en intentie kan je niet opvoeden.
Het stoppen van borstvoeding gaat gepaard met schuld gevoelens.
Ik spreek veel vrouwen die na het stoppen kampen met schuldgevoelens.
Zelfs ik die toch 50 maanden mocht borstvoeden kamp met deze gevoelens.
Ik denk dat het niet uitmaakt of je nou 1 dag borstvoeding gaf, of 2 mnd of 3 + jaren.
Elke vrouw / moeder heeft in meer of mindere mate last van schuld.
Wie praat je deze schuldgevoelens aan ? de “borstvoedingsmaffia ” ? *had je maar door moeten zetten blablabla* ?
Waarom heb ik dat gevoel ? , wie praat je dit daadwerkelijk aan ? niemand anders dan jezelf.
Een moeder die het na week met waardeloze borstvoedingsbegeleiding het niet meer ziet zitten en geen heil in ziet om door te gaan.
Een moeder die na X aantal maanden weer gaat werken en niet wil kolven.
Een moeder die er nooit aan begonnen is die zich afvraagt , had ik dan toch ?
Een moeder die graag nog een 2e kindje wil dus ook liever stopt.
En toch pusht iedereen je tot stoppen na 6 mnd want dan is het niet meer normaal -schijnbaar- en als die vrouwen stoppen, kampen ze met schuld.
Hoe dan ook , wat de reden ook is , en hoelang je ook voedde schuld zul je blijven houden.
En weet je ik denk dat dit je een goede moeder maakt ! Want immers zonder gevoel, emotie en intentie kan je niet opvoeden.
Ook ik moet het een plekje geven dat ik niet meer borstvoeding geef. Maar wat is mijn daadwerkelijke emotie ? Ik heb immers mijn dochter 4 jaar het normaalste van de wereld kunnen geven.
Is het niet dat ik me schuldig voel over dat ik besloten heb tot het stoppen. De winter komt er aan , virusjes dwarrelen overal. Had ik het maar over de winter heen getrokken… had ik maar …….. had ik maar. Het is iets menselijks, de mens marchandeert continue met zichzelf.
Het is beschreven door Elisabeth Kübler-Ross de fases van rouw.
Ontkenning
Woede
Marchanderen
Depressie
Acceptatie
Stoppen met borstvoeding , daar mag je rouwig om zijn. Het is afscheid nemen van iets heel intens.
Zonder inhoudelijk er op in te gaan , ik zit in de fase tussen depressie en acceptatie in.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten