Mijn zwangerschap van onze zoon is alles behalve vlekkeloos verlopen. Met 18 weken kreeg ik harde buiken, die later weeën bleken te zijn en met 23 weken en 6 dagen begon te bevalling. Met spoed werd ik opgeplaatst naar het Maxima medisch centrum in Veldhoven. Hier was namelijk een neonatologie intensive care unit. Alles ging in een waas langs mij heen. Het enige wat door mijn gedachte ging was dat ik ons kindje niet kwijt wilde. Eenmaal in het Maxima aangekomen kreeg ik weeënremmers toegediend. Aangezien ik nog geen 25 weken was kon ik helaas niet de reguliere weeënremmers krijgen(adalat) en kreeg ik iets anders. De naam ben ik tot op de dag van vandaag kwijt. Wat ik mij nog heel goed kan herinneren was de gynaecoloog die heel bot zei; ja mevrouw als u persé weeënremmers wilt moet u wel begrijpen wat de consequenties kunnen zijn! Namelijk sluitings afwijkingen bij uw ongeboren kind. Deze kunnen zorgen voor hartafwijkingen maar ook voor minder ernstige afwijkingen zoals een reflux. Op dat moment snapte ik helemaal niets van zijn reactie en eerlijk gezegd nog steeds niet. Ik had een twee keuzes, de weeënremmers nemen en het risico op een afwijking lopen of onze zoon geboren laten worden zonder weeënremmers en dan had hij nog geen 5% overlevingskans. Voor mij was dit geen keus, ik wilde de weeënremmers.
Wonder boven wonder sloegen de weeënremmers perfect aan. Toen ik 25 weken was mocht ik over op adalat 120mg per dag. Met 26 weken mocht ik met strikte bedrust naar huis. Het kon mij allemaal niets meer schelen, zolang het met de kleine maar goed ging.
Uiteindelijk is Declan met 37 weken en 3 dagen op het oog kerngezond ter wereld gekomen. Er is gekeken naar zijn hartje en dit was allemaal prima in orde. Wat waren we blij en opgelucht! De bevalling is in razend tempo gegaan. Na een weeënstorm van 45 minuten had ik volledige ontsluiting en na 3 minuten persen kwam onze zoon ter wereld. Geweldig, dachten we toen..
Eenmaal thuis begon het allemaal pas echt. Declan had door de razend snelle bevalling de overgang van buik naar de buitenwereld niet bewust meegekregen en gedroeg zich alsof hij nog in de buik zat. Dit hield in dat hij niet wakker werd voor zijn voeding, niet wilde drinken en het idee had dat hij nog alles via de navelstreng kreeg. Toen hij eenmaal 2 weken oud was ging het allemaal iets beter. Ik gaf volledige borstvoeding op verzoek en ik vond het geweldig. Mijn kind had enkel mij nodig, ik kon hem alles bieden. Geborgenheid, liefde en voeding. Waar we ook naartoe gingen, de voeding was altijd goed en ik had het altijd bij me, echt een genot. Met 4 weken begon Declan steeds los te laten, ontroostbaar te huilen en weer leek zijn honger gevoel ver te zoeken. Ik was hele dagen bezig met voeden, de kleine wegen en kolven. Hij dronk namelijk amper en ik wilde de productie absoluut op peil houden.
We liepen ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Zelf heb ik als verpleegkundige gewerkt en mijn eerste idee was een reflux. Helaas hebben ziekenhuizen een bepaalde(vreselijke) mentaliteit. Zodra ja als moeder met enige medische kennis of voorgeschiedenis met je kind in het ziekenhuis komt en je geeft zelf een suggestie word je direct als hypochonder gezien. Zo ook bij ons. In de ogen van het ziekenhuis was er niets mis met hem. Hij was lui en had een overbezorgde moeder. Daar zaten we weer thuis met een kind wat niet at. We liepen ploegendiensten met cupfeeding en fingerfeeding. Zo at hij namelijk wel! Helaas liep mijn productie ondanks het kolven met een electrische kolf onwijs terug. Weer naar het ziekenhuis(dit maal een ander ziekenhuis). Hier vonden ze dat hij geen zuigreflex had! Geen zuigreflex?! Hij zit de god ganselijke dag met zijn speen in zijn mond omdat hij met de voeding zijn zuigbehoefte niet kan bevredigen. Ik zou voor tepel/speen verwarring hebben gezorgd door de speen, nog mooier! In de landen van het noordelijk half rond geven moeder gemiddeld 2 jaar(vaak zelfs veel langer) borstvoeding en zijn ze grootgebruikers van spenen. Dus waar haalden ze die conclusie vandaan? Ik raakte inmiddels flink gefrustreerd. Lactatiekundige was inmiddels kind aan huis bij ons en ook zij trok de conclusie dat zijn techniek prima was maar hij leek pijn te hebben. Dat was dus ook wat wij vonden! Declan is inmiddels 7 weken oud wanneer ik hem niet wakker krijg, hij is volledig slap met ingevallen fontanel. Op dit moment ging er van alles door mij heen, woede, angst, frustratie echt van alles. Ik heb hem aangelegd en hij dronk, goed ook. Toen hij klaar was met drinken heb ik hem in de auto gezet en naar het ziekenhuis gegaan. Op de EHBO werd een echo gemaakt. Ja mevrouw zijn buik zit vol. Op dat moment brak er iets in mij en ben ik onwijs kwaad geworden. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit geschreeuwd heb uit woede maar ik was er echt klaar mee. Tuurlijk zat zijn buik vol! Hij had zojuist voor het eerst in dagen/weken weer aan de borst gedronken! Ik weet niet meer wat ik allemaal precies heb gezegd maar het kwam erop neer dat ik niet wegging voor iemand het bijster slimme idee kreeg om een ph metrie te doen.
We liepen ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Zelf heb ik als verpleegkundige gewerkt en mijn eerste idee was een reflux. Helaas hebben ziekenhuizen een bepaalde(vreselijke) mentaliteit. Zodra ja als moeder met enige medische kennis of voorgeschiedenis met je kind in het ziekenhuis komt en je geeft zelf een suggestie word je direct als hypochonder gezien. Zo ook bij ons. In de ogen van het ziekenhuis was er niets mis met hem. Hij was lui en had een overbezorgde moeder. Daar zaten we weer thuis met een kind wat niet at. We liepen ploegendiensten met cupfeeding en fingerfeeding. Zo at hij namelijk wel! Helaas liep mijn productie ondanks het kolven met een electrische kolf onwijs terug. Weer naar het ziekenhuis(dit maal een ander ziekenhuis). Hier vonden ze dat hij geen zuigreflex had! Geen zuigreflex?! Hij zit de god ganselijke dag met zijn speen in zijn mond omdat hij met de voeding zijn zuigbehoefte niet kan bevredigen. Ik zou voor tepel/speen verwarring hebben gezorgd door de speen, nog mooier! In de landen van het noordelijk half rond geven moeder gemiddeld 2 jaar(vaak zelfs veel langer) borstvoeding en zijn ze grootgebruikers van spenen. Dus waar haalden ze die conclusie vandaan? Ik raakte inmiddels flink gefrustreerd. Lactatiekundige was inmiddels kind aan huis bij ons en ook zij trok de conclusie dat zijn techniek prima was maar hij leek pijn te hebben. Dat was dus ook wat wij vonden! Declan is inmiddels 7 weken oud wanneer ik hem niet wakker krijg, hij is volledig slap met ingevallen fontanel. Op dit moment ging er van alles door mij heen, woede, angst, frustratie echt van alles. Ik heb hem aangelegd en hij dronk, goed ook. Toen hij klaar was met drinken heb ik hem in de auto gezet en naar het ziekenhuis gegaan. Op de EHBO werd een echo gemaakt. Ja mevrouw zijn buik zit vol. Op dat moment brak er iets in mij en ben ik onwijs kwaad geworden. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit geschreeuwd heb uit woede maar ik was er echt klaar mee. Tuurlijk zat zijn buik vol! Hij had zojuist voor het eerst in dagen/weken weer aan de borst gedronken! Ik weet niet meer wat ik allemaal precies heb gezegd maar het kwam erop neer dat ik niet wegging voor iemand het bijster slimme idee kreeg om een ph metrie te doen.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik heb er 5 uur gezeten voordat iemand eindelijk toegaf en ik mijn ph metrie kreeg. De ph metrie sloeg enorm uit en de conclusie was een zware reflux. In plaats van opluchting was ik alleen maar vreselijk boos. Mijn kleine mannetje had al weken lang pijn en jullie wilden niet luisteren. Puur omdat in ziekenhuizen de mentaliteit heerst dat ze het altijd wel beter weten. Een moeder kent haar kind en ziet het als er iets aan de hand is.
Ik ben nu 14 weken zwanger van de tweede en de hele ervaring met onze zoon is een harde leerschool geweest. Dit gebeurd ons niet nog een keer, we laten niet meer over ons heenlopen en inspelen op onze onzekerheden. Dit keer gaan we zo lang mogelijk te borstvoeding geven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten